Het meten van het gebruik van kennis in de kenniseconomie is niet eenvoudig. Een van de eerste indicatoren is de R&D-uitgave van een land. In de nota Kennis in Beweging van de ministeries van EZ, OCW en van LNV worden verwoede pogingen gedaan om tot een breder kennisbegrip te komen dan alleen op R&D. Maar telkens werd toch teruggegrepen op die ene indicator. Dany Jacobs (1996) relativeert de bevindingen in die nota. Hij stelt onder andere dat de kennisintensieve diensten in Nederland redelijk goed is ontwikkeld al is Nederland geen high tech land.

Behalve aan de R&D kan de arbeidsproductiviteit gezien worden als een simpele en bekende outputindicator. Wil je meer weten dat blijkt het lastig om algemene indicatoren voor te stellen voor het meten van exportsucces via specialisatie en produktinnovatie.

Op het gebied van fundamenteel onderzoek scoort Nederland hoog, maar er wordt relatief weinig gedaan aan produktontwikkeling. Een goede typering voor Nederland is efficiency-land. Nederland excelleert is procesinnovatie, het steeds efficienter en goedkoper produceren van hetzelfde. In produktinnovaties wordt veel minder geinvesteerd.
Al jaren wordt gepleit voor een verschuiving naar produkten met meer toegevoegde waarde, maar zonder al te veel succes. Ook Jacobs pleit voor een kennisoffensief dat resulteert in het via slimme innovatie op de markt brengen van produkten en diensten met een hoge toegevoegde waarde.